Η… παραλίγο απόδραση των 12 και ο λάκκος που έσκαψαν μόνοι τους!

Διαβάστε επίσης

Παραφράζοντας λίγο τον τίτλο του ιστορικού έργου του Τζον Χιούστον «Η μεγάλη απόδραση των 11», επιχειρούμε να δούμε πίσω από τις… κουρτίνες την απόφαση κάποιων ποδοσφαιρικών συλλόγων να δημιουργήσουν τη δική τους λίγκα.

“Against Modern Football” – “Created by the poor, stolen by the rich”.

Οι δύο αυτές φράσεις κυριάρχησαν τις τελευταίες μέρες στις αναρτήσεις πολλών οπαδών ομάδων που αντέδρασαν έντονα στη δημιουργία της European Super League.

Το ποδόσφαιρο, ένα άθλημα με λαϊκή βάση, έχει ξεφύγει οικονομικά εδώ και αρκετά χρόνια. Τα ποσά που ακούγονται στις μεταγραφές των πρωτοκλασάτων ποδοσφαιριστών και στις χορηγίες που παίρνουν οι ομάδες που αγωνίζονται στο Champions League, ζαλίζουν.

Οπότε είναι εύλογο το ερώτημα πολλών φίλων του σπορ: «Αφού κερδίζουν τόσα, γιατί να φτιάξουν νέο πρωτάθλημα;». Η απάντηση φυσικά είναι απλή: Επειδή στη νέα λίγκα, θα κέρδιζαν πολλά περισσότερα!

Πως φτάσαμε όμως έως εδώ; Τα δεδομένα είναι πολλά, όμως ένα από τα σημαντικότερα είναι το άνοιγμα του ποδοσφαίρου σε αγορές όπως των ΗΠΑ και της Ασίας, οι οποίες έχουν πολύ χρήμα να προσφέρουν.

Τα τηλεοπτικά έσοδα, οι χορηγίες και οι διαφημίσεις θα εκτοξεύονταν ακόμα περισσότερο, αφού πλέον θα μπορούσαν οι ίδιες οι ομάδες να θέτουν τα δεδομένα στο τραπέζι και να ζητούν όσα θέλουν από τους ενδιαφερόμενους. Το γεγονός ότι πίσω από το εγχείρημα βρέθηκε η JP Morgan, λέει πολλά.

Μεγάλοι ευρωπαϊκοί σύλλογοι όπως η Ρεάλ Μαδρίτης, η Μπαρτσελόνα, η Μίλαν και η Ίντερ, έχουν αστρονομικά χρέη τα οποία κάπως πρέπει να ξεπληρώσουν. Οπότε η δημιουργία ενός πρωταθλήματος το οποίο θα μπορεί να εξασφαλίζει στις ομάδες πολύ μεγαλύτερα ποσά ακόμα και από αυτά του Champions League που αναφέραμε πριν, ήταν επιβεβλημένη. Το είπε άλλωστε εμμέσως πλην σαφώς και ο πρόεδρος της Ρεάλ: «Χωρίς την ESL ξεχάστε τον Χάαλαντ και τον ‘Μπαπέ».

Αυτό που δεν υπολόγισαν βέβαια οι ομάδες είναι το γεγονός ότι το κεφάλαιο δεν θα ήταν ποτέ ευχαριστημένο απλά με μια θέση στο τραπέζι. Όσο ο χρόνος θα κυλούσε και το εγχείρημα θα άκμαζε, θα υπήρχαν απαιτήσεις που ίσως να ξεπερνούν ακόμα και τους ίδιους τους πρωταγωνιστές, δηλαδή τους αθλητές που απαρτίζουν μια ομάδα.

φανταστείτε μια ρήτρα που δεν θα επιτρέπει στον Μέσι να αγωνιστεί στο Μουντιάλ, επειδή κάποιες βδομάδες μετά θα έχει υποχρεώσεις στην ευρωπαϊκή λίγκα!

Την ώρα που οι 12 μεγάλοι σύλλογοι επιχειρούσαν να αλλάξουν τα δεδομένα και να μετατρέψουν ένα αθλητικό παιχνίδι σε ένα δωδεκάμηνο τηλεοπτικό σόου, η πλειοψηφία των παικτών και των οπαδών αντέδρασε και απέτρεψε το παραπάνω. Συμπαραστάτες τους ήταν και πολιτικοί, με πρώτο και καλύτερο τον Μπόρις Τζόνσον ο οποίος απείλησε ακόμα και με νομοθετικές ρυθμίσεις προκειμένου να αποκλείσει τις αγλλικές ομάδες από το εγχείρημα.

Ποιο μοντέρνο ποδόσφαιρο;

Μέχρι τη δεκαετία του 2000 κάθε ποδοσφαιριστής ζούσε και ανέπνεε για τη στιγμή που θα αγωνιστεί στην εθνική ομάδα της χώρας του και θα βρεθεί στη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Σιγά – σιγά είδαμε παίκτες να δηλώνουν ότι το μεγάλο τους όνειρο είναι να αγωνιστούν στο Champions League. Η Ευρώπη έχει γίνει πόλος έλξης για όλους τους τοπ ποδοσφαιριστές, αφού τους προσφέρει αυτά για τα οποία στερούνται τόσα στην πραγματική τους ζωή: Δόξα και χρήμα.

Η δημιουργία της νέας λίγκας θα συνέχιζε να τους τα προσφέρει – ίσως και σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό- , ωστόσο θα κατέστρεφε το ίδιο το άθλημα από τη βάση του. Ή μήπως όχι; Το ποδόσφαιρο έχει ξεπεράσει εδώ και αρκετά χρόνια τον ρομαντισμό που το διακατείχε παλιότερα και για αυτό είναι συνυπεύθυνη και η UEFA η οποία τις τελευταίες μέρες κουνούσε επιδεικτικά το δάχτυλο στους 12, προσπερνώντας το γεγονός ότι η ίδια η Ομοσπονδία στο πρόσφατο παρελθόν έφερε στα μέτρα των ισχυρών το Champions League, κατήργησε το Κύπελλο Κυπελλούχων και έφτιαξε μια ακόμη λίγκα, αυτή του Europa League.

Ο ανταγωνισμός έχει πάει εδώ και καιρό περίπατο, αφού οι μεγάλες ομάδες έχουν σχεδόν εξασφαλισμένη θέση στην Ευρώπη, ενώ οι μικρότεροι σύλλογοι δεν μπορούν να «χτυπάνε» παίκτες από τους πιο μεγάλους, τουλάχιστον όχι στον βαθμό που γινόταν αυτό παλιότερα.

Σε περίπτωση δημιουργία μιας λίγκας όπως αυτή που ονειρεύονται οι 12, το κακό θα ήταν μεγαλύτερο: Τα εθνικά πρωταθλήματα φυσιολογικά θα παρήκμαζαν αφού πλέον οι μεγάλες ομάδες θα είχαν μια εξασφαλισμένη θέση στην Ευρώπη και ο ανταγωνισμός θα πήγαινε περίπατο, ενώ το Μουντιάλ θα μπορούσε να μετατραπεί σε Ολυμπιακούς Αγώνες, στους οποίους οι ομάδες δεν κατεβάζουν όλα τους τα ποδοσφαιρικά αστέρια, καθώς οι ακριβοπληρωμένοι παίκτες θα είχαν παραπάνω υποχρεώσεις σε μια κλειστή λίγκα.

Το 1981 “Η Μεγάλη Απόδραση” μας εξιστόρησε την προσπάθεια 11 κρατούμενων των Ναζί να αποδράσουν από στρατόπεδο συγκέντρωσης, εκμεταλλευόμενοι έναν ποδοσφαιρικό αγώνα με τους βασανιστές τους. Οι φιγούρες του Πελέ και του Σταλόνε μπήκαν στα σπίτια των ανθρώπων με σκοπό να δώσουν μια ακόμα πιο μυθική διάσταση σε αυτό που αποκαλούμε «όπιο του λαού».

Σαράντα χρόνια αργότερα, το ποδόσφαιρο έχει αλλάξει ριζικά. “Η Μεγάλη Απόδραση των 12” από τα ευρωπαϊκά κύπελλα δεν έχει να επιδείξει κανέναν ηρωισμό ή ρομαντισμό. Μοναδικός τους στόχος ήταν να αυγατίσουν τα ήδη πολλά τους έσοδα και να διαλύσουν ότι έμεινε από το παλιό ποδόσφαιρο των παικτών που έπαιζαν για τη φανέλα τους και των παραγόντων που έκαναν υπερβάσεις για να δουν την αγαπημένη τους ομάδα εκεί που ονειρεύονται. Διαλύοντας το άθλημα το ίδιο, θα απέφευγαν να διαλυθούν αυτές, εξαιτίας των επιλογών που έκαναν στο παρελθόν…

Ωστόσο οι αντιδράσεις της UEFA, των κυβερνήσεων και των ίδιων των ποδοσφαιριστών, απέτρεψαν μια τέτοια εξέλιξη στο πιο αγαπητό σπορ του πλανήτη. Όσο κι αν ο Φλορετνίνο Πέρεθ διαλαλεί ότι το επιχείρημα δεν τέλειωσε, αλλά μπήκε στον «πάγο», άπαντες γνωρίζουν πλέον ότι σε περίπτωση που φανούν ξανά άπληστοι στο μέλλον, η ίδια η βάση του ποδοσφαίρου θα είναι απέναντί τους!

Είναι φανερό ότι εγκλωβίστηκαν μόνοι τους στον λάκκο που έσκαψαν για να αποδράσουν…

Παλαιότερα άρθρα: